Nasz miesięcznik

Wydawnictwa

Katalog agroturystyczny

 

Zagrody Edukacyjne

 

 

MISCANTHUS - przyszłość w energetyce

Wśród rolników rośnie zainteresowanie uprawą tzw. „roślin energetycznych”. Roślinami tymi mogą być gatunki typowo rolnicze np. rzepak lub rośliny wieloletnie jak: wierzba, ślazowiec pensylwański, miskant olbrzymi , spartina preriowa, palczatka lub róża multiflora. 
Rośliną, która może być uprawiana w naszych warunkach klimatycznych jest wieloletnia trawa - miskant olbrzymi –trawa słoniowa (Miscanthus sinensis ‘Giganteus’). Naturalną ojczyzną miskanta są tereny Japonii,  Rosji, Chin, Mandżurii, Tajwanu, Korei, Tajlandii i Polinezji. 
W 1935 r. duński przyrodnik Aksel Olsen sprowadził z Azji do Danii klon Miscanthus sinensis i uzyskał z niego nową roślinę charakteryzującą się intensywnym wzrostem, którą nazwał ‘Giganteus’. 
Badaniami nad tą trawą zajmuje się obecnie Instytut Genetyki Roślin PAN w Poznaniu oraz Akademia Rolnicza we Wrocławiu. 
Miskantus wytwarza mocny, sięgający do 2,5 m w głąb ziemi system korzeniowy, który sprzyja efektywnemu pobieraniu wody i składników pokarmowych. 
Posiada grube, sztywne źdźbła o długości 2-3,5 m i średnicy ok. 1 cm. Genotypy wprowadzane do uprawy charakteryzują się szybkim wzrostem, wysokim plonem biomasy z jednostki powierzchni oraz dużą odpornością na niskie temperatury. Wiele genotypów nie kwitnie lub nie wydaje nasion. Wegetacja trawy słoniowej trwa od kwietnia do jesiennych przymrozków. Młode pędy wyrastają późno, zwykle nie wcześniej niż w trzeciej dekadzie kwietnia, lecz później dość szybko rosną. 
Miskantus jest użytkowany wielostronnie (przemysł papierniczy, chemiczny oraz budownictwo), a w ostatnich latach znany jest głównie jako roślina energetyczna. Ze względu na trwałość plantacji, jak i wysokie plony biomasy i niskie koszty produkcji, miskant jest bardzo cennym gatunkiem jako alternatywne źródło energii. Z racji mocnego systemu korzeniowego miskantusa stosowany jest jako roślina przeciwerozyjna, a ze względu na intensywne pobieranie z gleby metali ciężkich (kadm, ołów, cynk) wysadzany jest także na poboczach autostrad.
Miskantus nie ma dużych wymagań co do jakości gleby. Mogą to być nawet gleby V i VI klasy, a także nieużytki. Zalecany jest do uprawy na terenach skażonych metalami ciężkimi oraz gruntach odłogowych i porolnych. 
Powinny to być gleby średnio zwięzłe, o podłożu piaszczystym, z niskim poziomem wód gruntowych i pH > 5,5 (optymalne pH 6,5). Gleby nie mogą być podmokłe. Zapotrzebowanie na wodę jest czynnikiem decydującym o wydajności uprawy miskantusa.
Miskantus jest rośliną ciepłolubną. Charakteryzuje się średnią odpornością na niskie temperatury. Najbardziej krytycznym okresem w jego uprawie jest pierwsza zima, w czasie której wykazuje najwyższą wrażliwość na ujemne temperatury (konieczność ściółkowania) i dlatego konieczność dosadzania roślin jest jednym z czynników zwiększających koszty jego uprawy. Najlepiej udaje się w rejonach umiarkowanie wilgotnych, gdzie suma opadów jest nie mniejsza niż 700 mm, chociaż opady atmosferyczne 400-600 mm są zupełnie wystarczające by osiągnąć średnią wydajność zbiorów biomasy. 
Chociaż w większości źródeł podaje się, że trwałość plantacji wynosi 20 lat, zaleca się zakładanie plantacji na 10, maksymalnie 12 lat, gdyż poziom plonowania systematycznie spada od 8-9 roku. 
Z uwagi na specyfikę prowadzenia wieloletniej plantacji należy zwrócić szczególną uwagę na staranne przygotowanie gleby przed wysadzeniem roślin. Jesienią wskazana jest pogłębiona orka zimowa, poprzedzona wysoką dawką nawozów organicznych (obornik lub kompost). 
W razie niskiego pH gleby przed orką należy przeprowadzić wapnowanie. Okres jesienny i wczesnowiosenny należy wykorzystać do prowadzenia intensywnych zabiegów odchwaszczających - mechanicznych (kultywatorowanie, bronowanie) lub chemicznych (np. Roundup 360 SL). Przed wysadzaniem należy spulchnić glebę.

 

> więcej

Zmodyfikowano: 04.11.2013